We already answered a lot of subjects in our “Helicopter FAQ page” so pay a visit and put it into Google Translate if your are not Dutch

After nearly three years flying in the Offshore world I can still say it’s a dream job. It is a never ending story with learning and traveling, seeing different places in the world. Landing after a flight, with 8 passengers in the back and bringing them back home safely, is still making me proud. The fact that I’m flying the EC155 and have flown and done hoisting work with the AS365 N3 is a true privilege.

Since May 2011 I’m flying for DanCopter out of Esbjerg and I’m enjoying it very much!

To conclude, if you have a dream, just go for it! I’m happy to give all the support I can

Kissimmee, 15 april 2011

Na twee jaar  te zijn weggeweest, zijn we vandaag weer terug in onze Sunshine State. Wat heerlijk om de warmte om je heen te voelen. We hebben een hele voorspoedige vlucht gehad waarbij we in de approach op Detroit nog een flinke gooi kregen door de hurricanes die actief zijn momenteel. De aansluitende vlucht naar Orlando haalden we keurig, ondanks dat onze koffer er door de douane uit werd gepikt en overhoop werd gehaald. Grappig detail is dat Noa’s klasgenootje Jeroen dezelfde vlucht had met dezelfde aansluiting. Zo zagen we de familie ’s ochtends vroeg op Schiphol en namen we in Orlando weer afscheid. Leuke afleiding voor de meisjes tussendoor!

Aangezien de hele omgeving van Cocoa Beach en Titusville volgeboekt is vanwege de voorlaatste Space Shuttle lancering, zijn we uitgeweken naar Kissimmee. We hebben hier in een woonwijk, zoals we die gewend zijn, een huis met zwembad geboekt. Het huis is net helemaal verbouwd van binnen en wij hebben de eer om het huis in te wijden. Het ziet er echt fantastisch uit en is superdeluxe. Er is zelfs een game room met slot machines, air hockey, darts en een Wii. Het zwembad achter het huis met jacuzzi is natuurlijk ook heerlijk. We zijn heel blij dat we hier terecht zijn gekomen.

Het eerste punt op de agenda voor morgen is de outlets hier in Orlando. Zondag hebben we de eerste BBQ waarbij we heel wat oude bekenden gaan zien. It’s good to be back!

Schoorl, 19 januari 2011

Jullie zullen wel denken, krijgen we nu tegenwoordig ook boekrecensies op jullie blog? Nee,het heeft een hele andere reden dat ik de cover van dit boek plaats. De titel van het boek zegt het al ”Het roer om in je carrière”, dat slaat natuurlijk op ons. We zijn dan ook best een beetje trots dat Peter gevraagd is om mee te werken aan dit boek. Er staan levensverhalen in van 10 mannen en 10 vrouwen, waarbij Peter dus één van die 10 mannen is.

Sinds het boek verschenen is, krijgt Peter opmerkingen naar zijn hoofd gegooid als:  ‘Je staat in de krant, Peet!’. We gooiden het op de verschijning van het boek Plan B, waar de krant in zijn algemeenheid over berichtte, maar er bleek meer aan de hand. Behalve aan onze ouders en broers/zussen hadden we verder niemand iets verteld over het boek, dus dat was dan wel weer apart.  Dat Peter met naam en toenaam in het krantenartikel genoemd werd, wisten wij ook niet. We zijn geen lid van het Noord-Hollands Dagblad en werden er door meerdere mensen op geattendeerd. Navraag leerde ons dat we als enige levensverhaal genoemd werden door Sabine Leenhouts, als zijnde het verhaal wat het meeste indruk op haar had gemaakt. Klik hier voor het krantenartikel.

We hebben het boek van de schrijfster, Sabine Leenhouts, inmiddels zelf ook mogen ontvangen en we zijn tevreden over het resultaat. Het boek is te koop bij alle boekhandels en online via Bol.com.

Zondag 15 augustus 2010

Vandaag wacht het buureiland Tresco op ons. We willen de eerste boot van 10.00 uur vanaf de kade van St. Mary’s pakken om zo de hele dag te kunnen benutten. Terwijl wij ons aankleden en bedenken wat we mee willen nemen dat ook nog in de rugzak past, loopt Peter even naar de bakker voor wat verse ‘rolls’, oftewel broodjes.

We liggen keurig op schema en staan om 09.45 uur op de kade klaar. Maar ja, welke boot is de onze? Er liggen heel veel boten; van rubberbootjes en catamarans tot sloepen.

We screenen wat boten en Peter loopt naar een willekeurige schipper. Die boot blijkt naar St. Agnes te gaan, ook leuk maar niet onze bestemming voor vandaag. Hij legt ons uit dat onze boot nog moet komen maar dat hij zal aanmeren voor de grote catamaran. Nog geen 5 minuten later komt onze boot binnen, de Seahorse.

Tresco heeft meerdere kades en omdat het vloed is, worden we naar New Grimsby Quay, het midden van het eiland gebracht. Dat is gunstig want dat scheelt ons een hele tippel vanaf de zuidelijke kade Carn Near, waar we vanmiddag om 16.45 uur opgehaald worden. Het water hier wordt prachtig groen/blauw en het is ontzettend helder. Het haventje ligt heel idyllisch met zicht op het andere eiland, Bryher. Het schijnt dat je hier met volle maan en eb, zo naar het andere eiland kunt lopen. Geweldig, dat moeten we onthouden voor volgend jaar. Want een ding is wel duidelijk: we zijn sinds sinds onze landing afgelopen vrijdag spontaan verliefd geworden op deze eilandengroep.

Als we voet aan wal hebben gezet, gaan we op pad naar de Castles, of wat er van over is. Het wordt een beetje cliché maar het is hier zo prachtig. We wandelen weer over kleine slingerpaadjes, klimmen over rotsachtige ondergrond en worden regelmatig getrakteerd op bloeiende hei. De kleuren lijken allemaal wel veel intenser hier. De lucht is strakblauw en af en toe zien we een zeilboot beneden ons voorbij schuiven. Het tekent mooi af met zijn witte zeil tegen de rest van de omgeving.

We hebben de eerste Castle gevonden. Het is duidelijk niet onze definitie van een kasteel, want het is meer een vesting/burcht dat als taak had de doorgang tussen de twee eilanden te verdedigen. Niet meer en niet minder. Dus geen slotgracht met ophaalbrug, binnenplaats met kelders en oude vertrekken. Wel zijn er kanonnen, vooruit. Op een steenworpafstand verder de heuvel op staat het restant van het echte kasteel.

Van al dat klimmen en klauteren worden de meisjes hongerig en we lassen bovenop een klif een snackpauze in. Met uitizcht op zee en op grote hoogte genieten we van een  broodje met Nederlandse kaas, want deze is ook mee op vakantie. Na het nodige krachtvoer en drinken gaan we verder.

We zijn op zoek naar Piper’s Hole, een grot die ergens aan deze kant van het eiland moet zijn. Het schijnt lastig te vinden te zijn, dus Peter daalt zo nu en dan langs de rotsblokken af om te speuren naar de ingang. Als hij denkt het gevonden te hebben, is het te gevaarlijk om er voor ons naar toe te klauteren. Jammerrr.

Dan maar en route naar onze volgende stop: het Island Hotel voor de lunch. Deze ligt halverwege het eiland en daarmee weer in de richting van de pier waar we opgehaald worden. De meisjes beginnen onderhand een beetje te sputteren: hebben het heet en zijn moe. We verruilen hun t-shirts voor een bikini topje en de slippers gaan uit. Gelukkig zijn we redelijk snel bij het Island Hotel.

Het blijkt echter ‘’sjiek de friemel’’ te zijn en de prijzen op de menukaart zijn al even sjiek. Gelukkig staan er ook minder luxe  broodjes op de kaart: de meisjes kiezen een cheesy omelet en wij nemen een sandwich met Cornish Blue (kaas met blauwe spikkels) , schijfjes appel en chutney, hmmm. We zitten buiten op het gazon aan een mooie teakhouten tafel en uitzicht op zee.

We horen later van een gast dat hij GBP 550 per nacht betaalt (twee volwassenen + 1 kind) voor dit hotel. Wat een giller!

Na de lunch gaan we verder met onze wandeling. De volgende stop is het strand, vlakbij de pier waar we vanmiddag opgehaald worden. Ik wil graag de Abbey met zijn tuinen zien, wat een highlight van Tresco schijnt te zijn. De meisjes hebben hier weinig trek in en willen het liefst in een rechte streep naar het strand. We besluiten dat ik in mijn eentje ga kijken en dat zij lekker naar het strand gaan. Ik kan vanaf de Abbey ook doorsteken naar het strand. Het is een mooie wandeling er naar toe, brede paden en veel bos. Ik kom onderweg nog het Heli Platform tegen, die ik even voor Peter vastleg op de foto.

Als ik bij de entree van de Gardens aan kom, blijkt de toegangsprijs GBP 10 te zijn. Tien pond! Zo leuk vind ik aangelegde tuinen nou ook weer niet.  Het was mijn bedoeling om er gewoon even door heen te lopen, ook om het ‘’gezien te hebben’’. Ik probeer nog door de boogvormige ingang te kijken of ik iets spectaculairs zie (flamingo’s op een stokje?), maar nee. Groen, bomen, bos en nog meer groen. Ik maak rechtsomkeer en zet koers naar het strand, dat wonderbaarlijk dichtblij blijkt te zijn.

In no time zit ik ook in mijn bikini op het strandlaken. Zo en nu even een uurtje niets. Peter leest een boek en de meisjes zijn lekker aan het scharrelen. Zo, ogen dicht en de warmte van de zon als een deken over me heen.

St. Mary’s, zaterdag 14 augustus 2010

We worden vandaag wakker door de zon die de slaapkamer verlicht. Het is wel een beetje bewolkt, maar als we de gordijnen openschuiven en het magnifieke uitzicht zien, is dat snel vergeten. Vanaf de andere kant van het huis is het muisstil. Het is 08.00 uur en ik hoop stiekem dat de meisjes nog in dromenland zijn. Op mijn tenen loop ik door de woonkamer en zie Noa haar deur openstaan. Als ik mijn hoofd om de hoek steek, zie ik een leeg bed. Huh? Ook Esmee is nergens te bekennen. De achterdeur staat op een kier. Ze zullen toch niet ….

Als ik op mijn blote voeten door de tuin naar het strand loop, zie ik in de verte twee figuurtjes scharrelen. Keurig aangekleed en druk in de weer met klimmen over de stenen en het strand. Stelletje apen!

Na het ontbijt lopen we naar het dorp om ons te laten informeren over de bootverbinding naar het eiland Tresco. We willen daar morgen heen omdat het dan prachtig weer wordt. Je kunt niet alleen prachtig wandelen op Tresco langs kliffen en twee kastelen, maar het staat ook bekend om zijn prachtige stranden. Voor vandaag willen we het bij St. Mary’s houden, het eiland waar we zelf zitten. Er staat vlakbij ons huis een grote toren bovenop de heuvel en de meisjes willen daar graag kijken. We smeren wat broodjes en besluiten dat de toren het begin is van onze wandeling. We hebben geen eindpunt in gedachten, we gaan gewoon en zien wel. De toren blijkt uiteindelijk niet zo spannend, want je kunt er niet in. Maar we hebben wel een prachtig uitzicht over dit gedeelte van het eiland.

Als we verder lopen, zien we prachtige rotsformaties en hoge kliffen. Er is ook een vuurtoren aan deze kant, dus dat wordt het volgende richtpunt; Peninis Head. Het is geen traditionale vuurturen in rood/wit maar een aparte witte. Ook goed.

De wandelpaadjes zijn soms smal en slingeren door het wisselende landschap van varens, kiezelstenen en verborgen akkers. We komen langs een stukje kiezellandschap waar allemaal torentjes staan.

Het zijn dezelfde steentorentjes die we vorig jaar in IJsland zagen. Oorspronkelijk bedoeld als orientatiepunt, een soort wegwijzers. Dit is hier duidelijk niet het geval want hier staat er niet één maar wel tientallen. Blijkbaar bouwt iedere passant zijn eigen torentje en dat inspireert Noa en Esméé ook. Druk gaan ze in de weer met het zoeken naar de juiste stenen in oplopende grootte. Het is een grappig gezicht.

Als we de stenen achter ons gelaten hebben, zien we ons volgende stoppunt: een pub in Old Town. Het is bijna lunchtijd en de meisjes beginnen moe te worden. We moeten hiervoor eerst om de baai heen lopen met bijbehorend strand. Het is eb nu en het verschil is hier zo groot tussen de getijden dat er heel veel bootjes raar in het luchtledige liggen. Het lijken net vissen op het droge.

De pub heeft heerlijk foute chocolade muffins dus daar beginnen we mee. Als lunch bestellen we wat sandwiches en ik besluit de homemade soup te proberen; Brocoli/Stilton. Als we geluncht hebben en op de kaart zien wat we nu precies gelopen hebben, besluiten we dat het welletjes is voor vandaag. De meisjes hebben allebei een blaar en zijn bovendien moe. We gaan op ons gemak terug richting huis zodat we nog op het strand kunnen zitten en spelen. Noa en Esmee hebben het idee opgevat om te gaan zwemmen (kouhoud) en dat idee houdt ze wel op de been.

Vlak voordat we weer thuis zijn, komen we nog langs een weitje met een paard erin. Hup, beide dames natuurlijk in trance voor het hek om te aaien. Het paard is echter zo gek als een deur. Terwijl zij om hem moeten lachen, doet hij ook een duit in het zakje en lacht, zo lijkt het, nog harder mee.

Als we thuis zijn, kleden we ons allemaal om; klaar om het strand op te stappen. Noa trekt een wetsuit aan en Peter neemt wijn en onze boeken mee. Qua temperatuur kan het precies. We liggen een beetje beschut achter het muurtje, heerlijk!

Vrijdag 13 augustus 2010

De wekker gaat vandaag vroeg, half acht. We moeten het huisje in Cheltenham leegmaken, de auto weer inpakken en op weg naar Newquay Airport. Het is een flinke reis van drieenhalf uur en we moeten er echt op tijd zijn, anders missen we de Skybus naar de Isles of Scilly wat onze bestemming is komend weekend. We verblijven op het grootste eiland, St. Mary’s, in het vakantiehuis van een van onze Engelse vrienden, Jack. Fantastisch!

Alles verloopt volgens schema en we komen zelfs eerder dan gepland aan op Newquay Airport; een relatief klein vliegveld dat zich het beste laat vergelijken met Rotterdam Airport.

We vliegen met een Twin Otter dat plaats biedt aan 18 personen. Het lijkt een beetje op het vliegtuigje waarmee de oversteek van Oostende (B.) naar Norwich (UK) hebben gedaan in de meivakantie. Noa en Esmee stappen zonder blikken of blozen in en denken waarschijnlijk: ‘’been there, done that’’. De piloot nodigt Esmee nog even uit om naast hem te komen zitten in de cockpit. Op de rij achter ons horen we een paar Engelse meiden jaloers fluisteren: ‘Do you see that? The little girl can sit next to the pilot’.

De vlucht duurt 30 minuten en Cornwall schiet onder ons door. Mooie kliffen en stranden zien we. Maar het echte mooie uitzicht komt pas als we de Isles of Scilly naderen. Idyllische kleine eilandjes omgeven door blauwgroen helder water, wow!

Voor we het weten, staan we alweer aan de grond op het miniatuur vliegveldje. Geen gates met lange slurven. Geen douane. Geen eindeloze bagagebanden. En zeker geen Polderbaan met 15 minuten taxien. Nee, we stappen zo buiten uit en als we naar de uitgang lopen, komt er op een karretje de bagage voorgereden. Ondertussen vraagt iemand me waar we heen moeten en binnen 5 minuten zitten we in een pendelbusje dat ons naar Fairways brengt aan de Porthcressa Bay.

Wat een verademing om zo te reizen en wat is het hier mooi. Je voelt de rust en de kleinschaligheid. We hebben echter geen idee wat voor huisje ons te wachten staat. We hebben alleen het adres gekregen van Jack and that’s about it. Onze mond valt open als we eveneens weer met 5 minuten stoppen en we horen dat we onze bestemming bereikt hebben. Het is een bungalow dat aan het strand staat met uitzicht op de baai, waar tientallen bootjes voor anker liggen. Pittoresker kan niet. Het is een huis met 3 slaapkamers en 2 badkamers, palmen in de tuin en speelgoed/wetsuits in de garage. Toch handig om zo je vrienden over de wereld verspreid te hebben

De meisjes rennen door de voordeur naar binnen en via de achterdeur naar buiten om vervolgens het strand op te stuiven. In no time worden de vestjes uitgetrokken en de bikini’s aangetrokken en weg zijn ze. Ik loop in verwondering door het huis heen en verbaas me over het uitzicht dat we echt letterlijk vanuit de woonkamer hebben. Peter loopt ook met een grote grijns op zijn gezicht door het huis en we hebben nu al spijt dat we hier ‘maar’ een lang weekend zijn. Planning technisch kon het helaas niet anders.

Met de tips en aanraders die we van Jack hebben gekregen, gaan we kijken hoe we toch in relatief weinig tijd het maximale uit deze paradijselijke eilandengroep kunnen halen. We hebben tot maandag 16 augustus,12h45, dan worden we weer opgehaald door het pendelbusje. To be continued.

Hoek van Holland, maandag 9 augustus 2010

Het is eindelijk zover: onze vakantie naar Zuid-West Engeland. We hebben lang getwijfeld over waar onze vakantiebestemming deze zomer zou liggen maar hebben uiteindelijk gekozen voor Engeland. Peter is vorige week al naar Engeland vertrokken omdat hij 7 dagen vanuit Norwich naar de oil rigs (boorplatformen) moest vliegen.

Zo komt het dat de meisjes en ik vanavond met de nachtboot van Stena Line naar Harwich, UK varen. We hebben een comfortabele buitenhut gereserveerd zodat Noa en Esmee ook nog wat kunnen zien van het varen. Opa en Oma Jackie zorgen voor een hoogstpersoonlijke escort naar de haven van Hoek van Holland en de witte zakdoeken worden te voorschijn getoverd. Als we zijn ingecheckt en de hut hebben bekeken (mooooooi) dan gaan we op het dek kijken of we opa en oma nog kunnen zien. Ze staan bij de vuurtoren te wachten en beginnen enthousiast te zwaaien als ze ons ontdekken.

Dan moet de boot natuurlijk verder ontdekt worden. Het is de eerste keer voor Noa en Esmee dat ze met de boot gaan, dus het is overbodig om te vermelden dat ze helemaal hyper zijn. Als ik aankondig dat we even bij de winkel gaan kijken, staart Noa me ongelovig aan met open mond: is er een WINKEL op de boot? Het wordt alsmaar beter

Via de Kids Corner gaan we uiteindelijk om 21.00 uur terug naar de hut want erg laat moeten we er niet in liggen. De boot komt morgen om 06.30 uur plaatselijke tijd aan. Eenmaal in de hut gaat het feestje verder. Er staat fruit, chips, nootjes, wijn en sap klaar en tsja … die chips moet op! Dus we kijken nog even wat televisie vanuit bed voordat we gaan slapen.

Noa slaapt boven en Esmee en ik onder. Gelukkig slaapt Esmee in no time en kan ik nog wat spelen op mijn iPhone want ik heb gewoon WiFi in de hut. Echt top deze boot! Vergeleken hiermee is de boot van DFDS Seaways, waarmee Mam, Esther en ik in november naar Newcastle zijn geweest, een vrachtschip.

Barcelona, vrijdag 26 februari 2010

Kou. Grijs weer. Sneeuw. Nog meer sneeuw. Ik begin dan ook ontwenningsverschijnselen te krijgen van de zon. Na maanden van kou ben ik het echt zo zat dat Peter en ik besluiten om mijn verjaardag te vieren aan de Spaanse costa. In Barcelona om precies te zijn. Ik heb een portie Vitamine V nodig. Zo vliegen we vrijdagochtend samen naar Barcelona, stad van Gaudi, de Ramblas en Camp Nou.

Door een staking van de Franse luchtverkeersleiding komen we twee uur later dan gepland aan in Barcelona. Maar ach, de lucht is blauw, de zon schijnt en de temperatuur is 21 graden. Heer-lijk! We pakken de Aerobus naar ons hotel, dat vlak achter de Ramblas en het Placa Catalunya ligt: Hotel Duc de la Victoria. We hebben een mooie kamer dat door zijn hoekligging twee balkons heeft. Tijd om de kamer goed te bekijken nemen we niet want we willen naar buiten. De voorjaarszon voelen en slenteren langs smalle straatjes. Tapas eten en een glas Rioja drinken op een terrasje. Toasten op deze bijzondere verjaardag!

Morgen gaan we Barcelona verder ontdekken en … niet geheel onbelangrijk: we hebben kaartjes voor FC Barcelona tegen Malaga in het indrukwekkende stadion Camp Nou (98.000 zitplaatsen). Barça, Barça!

Schoorl, 5 februari 2010

Iets meer dan een jaar na onze terugkeer in Nederland gaan we vandaag verhuizen naar een écht huis. Het afgelopen jaar hebben we in een vakantiehuisje gewoond en we zijn dan ook heel blij dat we weer meer ruimte gaan krijgen. We verhuizen binnen Schoorl en gaan aan de rand van het duin/bos wonen. Waar we vooral erg gelukkig van gaan worden is het feit dat we ein-de-lijk onze meubels en spullen uit de opslag krijgen. Na precies 2,5 jaar worden we weer herenigd

Voordat de verhuiswagen kon komen vandaag, moest er nog wel  één en ander gebeuren; de slaapkamers en woonkamer wilden we verven cq witten en een nieuwe keuken moet erin komen. Ik heb de keuken zelf ontworpen en de uitvoer hiervan ligt bij Peter’s vader, Marcel en natuurlijk Peet zelf. 

Ik ontferm me over het verfwerk en krijg na een paar dagen versterking in de vorm van mijn Oom Franke en natuurlijk de echte ‘Die Hard’  in de familie: mijn vader. Het is ook allemaal niet niks om het huis in 5 dagen klaar te stomen.

Donderdagmiddag kan ik me er totaal nog geen voorstelling van maken dat onze meubels in deze chaos komen te staan. Overal ligt gereedschap, de keuken is nog niet klaar, er zit meer verf op mijn kleding en in mijn haar dan op de muur en er ligt drie lagen stof en zaagsel op de vloer. Hellup. Als we ’s avonds met zijn allen op omgekeerde emmers een pizza zitten te eten, maken we even kort een plan de campagne voor na het eten: mijn moeder vertrekt met de meisjes naar huis om ze op bed te leggen, Marcel + Peter Sr + Peter Jr willen al het gereedschap en het afval verzamelen zodat er weer ruimte komt, maar gaan dan naar bed omdat vrijdag de verhuiswagen vroeg voor de deur staat, mijn vader en ik pakken een laatste muur in de woonkamer aan en als de mannen thuis zijn, komt mijn moeder weer om vlug wat schoon te maken. Pfff, als ik ’s avonds in bed kruip, heb ik niet eens de kans om te denken dat ik heel lekker lig, want mijn ogen vallen al dicht.

Als de verhuiswagen vrijdagmorgen komt, hebben we gelukkig veel hulp. We willen de mannen graag even noemen want dankzij hen is het allemaal heel soepel verlopen en zijn we nu zover dat alles op zijn plek staat, kasten en bedden weer zijn gemonteerd en zelfs alle dozen al zijn uitgepakt. Ik heb het over Kasper (zie krachtpatser in de vrachtwagen op de foto hierboven), mijn buurjongetje van vroeger in Vlaardingen en hij is tevens jaren onze barman geweest op de camping. Kas, top dat je er was en je je dienst wilde ruilen. De halfhoogslaper van Esmée staat nog steeds overeind

Dan is er John, jeugdvriend van Peet en praktisch familie (zijn zoon heeft een oogje op Noa). John super dat je je los kon rukken van de alstroemeria’s (www.hammestein.com) en je een hele nieuwe kant van jezelf heb laten zien met het in elkaar zetten van die kast (zonder handleiding …). We wisten niet dat  je dit in je groene vingers had. Je moet het resultaat maar gauw eens met onze schoonzoon komen bekijken. En vergeet je vrouw, mijn lieve vriendinnetje, niet!

Mijn broer Hans, of Snah voor de initimi, was er ook bij (de andere krachtpatser op de foto met de vrachtwagen). Net zoals John heeft hij ook een eigen bedrijf, alleen moet hij zich van de bits & bytes los rukken in plaats van de bloemen (www.netground.nl). De aanvoer van verhuisdozen kon ik op een gegeven moment niet meer bijbenen, ‘uhm ‘(stress) zet maar daar neer dan’. Klasse dat je er bij kon zijn, all the way from Voorburg City.

Dat was het voor nu even. De meeste van jullie hebben ons kaartje wel gekregen, dus ik zou zeggen: kom het resultaat maar gauw bewonderen!

Schoorl, 2 januari 2010

Lieve allemaal, wij wensen jullie een fantastisch maar vooral gezond en gelukkig nieuwjaar toe.  Het nieuwe jaar is begonnen met ‘loads of snow’ hier in Noord-Holland. Dikke pret natuurlijk. We zijn vandaag maar liefst 3 uur in de Speelkuil zoet geweest met de helling afroetsjen en nieuwe glijpaadjes maken.

Ondanks dat we een slee hebben, maar in de opslag staat, toch maar weer nieuwe sleeën gekocht. Noa heeft een rode slee (met rem) en Esmée heeft zo’n schepsleetje die je onder je billen schuift (zie hieronder).

Natuurlijk moest mama ook op de slee (’Maham, kom nou …) dus ik dacht even als een razende roeland naar beneden te gaan. Nou, daar zit op zich een kern van waarheid in, alleen ging ik niet via de geplande route. Ik was nog niet gaan zitten of de slee besloot eens flink off piste te gaan. Dwars door de bosjes en met een vrije val van een meter kwam ik luidgillend tot stilstand. Geen idee waar dat opeens vandaan kwam. Dat brave sleetje had Noa al honderd keer keurig recht naar beneden gebracht. Het resultaat van de vrije val was wel een scheurtje in de slee. Dat verbaasde me niets, ik voel de dreun nog steeds.

Misschien dat het blauwe billenschuivertje van Esmée beter zou gaan. Ik weer naar boven geklommen (waar zijn die liften?) en mezelf geinstalleerd op het blauwe sleetje. Echt hilarisch want zodra ik zat, zag je het hele sleetje niet meer. Dit keer ging ik recht naar beneden. Maar omdat ik zo plat mogelijk lag met mijn voeten in de lucht (zal er vast heel charmant hebben uitgezien), voelde ik me als een knikker over de straatstenen. Net toen ik dacht: mijn ruhug … zakte mijn muts voor mijn ogen en kwam ik als een halvegare tot stilstand. Peter, Noa en Esmée vonden het blijkbaar van een hoog amusementsgehalte want ze stonden alledrie met een big smile bovenaan de helling.

Ik heb zelf ook erg moeten lachen om mijn kamikaze acties en mijn Mini Me (Esmée) kon er ook wat van. Zo ging ze regelmatig over de kop, spinde ze om haar as en vloog ze van haar sleetje af. Maar zonder ook maar één traan en altijd lachen. Wat een begin van het nieuwe jaar!