Archive for the 'Florida' Category

Howdy Folks, from Nashville TN

zondag, januari 11th, 2009

Zaterdag 10 januari 2009

Howdy Folks! We zijn in de stad van de Country Music aangekomen. Onze Yogi Bear camping zit aan de Music Valley Drive en dus dichtbij allerlei attracties.

Even een zijstapje voordat we op de stad Nashville ingaan. Gisteren hebben we onze camper even naar de stal moeten terugbrengen want de converter van 110 V naar 12V was stuk. Sjonge jonge, dan denk je een Winnebago te hebben … Toen we net in Memphis aankwamen en het kwik zakte tot 0 graden, kapte ‘ie er mee. Dus om de verwarming en verlichting aan de gang te houden, moesten we de camper af en toe starten om de accu weer op te laden. Na telefonisch overleg met Camping World in Orlando, een afspraak gemaakt met Camping World in Nashville. Dat was dus gisteren. Oja, de oven doet het ook niet meer. Hier moeten ze een onderdeel voor bestellen en dat duurt een dag. Misschien dat we dat nog laten repareren in Knoxville (vlakbij The Great Smoky Mountains, onze volgende stop).

Back to Nashville. Vanwege de weersvoorspellingen voor vandaag (heel veel regen en in het noorden sneeuw) moeten we maar weer shoppen :) We hebben een geldig excuus want we hebben gewoon weinig warme kleren. Inmiddels ben ik nog steeds niet geslaagd voor een winterjas en loop ik kleumend in mijn zomerjas (uiteraard met twee vesten, drie t-shirts, een lang hemd en een lange onderbroek eronder). Ongeveer 4 uur later ploffen we met een Starbucks koffie op de trappen in The Mall neer. De meisjes zitten in de draaimolen. Ik ben geslaagd. Maar niet voor een winterjas, pffft. De enige winterjas die ik graag had willen hebben, was er alleen nog maar in XS and guess what.  Noa heeft ‘m gekocht. Best frusterend, zeker omdat het haar tweede winterjas is. Maar ja zeg nou zelf: afgeprijsd van USD 129 voor USD 19. Dat kun je niet laten hangen. Peter koopt voor het gemak ook maar een winterjas. Tuurlijk. Eerlijk is eerlijk, ik ben wel geslaagd voor een spijkerbroek, een sweatshirt en een warm vest.

Vanavond staat de Country Show van de Grand Ole Opry op het programma. Deze show is echt onlosmakelijk verbonden met Nashville en een instituut. De Grand Ole Opry geeft al sinds 1927 op zaterdagavond concerten. Het wordt tijdens de wintermaanden in het Ryman Auditorium gehouden (waar overigens morgen Bryan Adams optreedt). Dit theater laat zich het best vergelijken met Carre, redelijk knus dus. We hadden dit in Memphis als tip meegekregen en na wat research besluiten we hier kaarten voor te halen. Het is niet goedkoop maar het moet je-van-het zijn. Er treedt in ieder geval een scala aan Country zangers en zangeressen op. Overdreven gezegd: het is maar net wie er in de buurt is en langs komt. Ze hebben per avond twee grote vaste artiesten maar hieromheen verschilt het iedere keer weer. Klinkt leuk vinden we. De namen van de grote artiesten zegt ons uiteraard niets, maar dat maakt niet uit. Het gaat om de beleving, toch? Voor degenen die haar kennen, Carrie Underwood treedt hier ook zo nu en dan op.

We zitten in een bomvol theater als om 19.00 uur het doek opengaat en de eerste artieste en een groep Square Dancers opkomt. De sfeer zit er al gelijk goed in. Noa en Esmee zitten tussen ons in met een badkuip vol popcorn en kijken geintigreerd naar het podium.

Het twee uur durende programma is opgedeeld in vier blokken van een half uur. Elk half uur wordt gesponsord door een ander bedrijf. Als het eerste half uur erop zit, gaat het gordijn dicht (wordt er blijkbaar wat geschoven met het toneel) maar het hilarische gaat nu komen: de reclame voor het sponsorbedrijf in kwestie wordt hardop voorgelezen. De man die dit doet, staat zichtbaar op het podium achter een katheder. Bij de eerste ‘ronde’ krijgen we ogen zo groot als schoteltjes en kijken we elkaar vragend aan bij de wervende tekst over een of ander thuiszorgbedrijf.

Vervolgens gaat het gordijn open en zitten we in de tweede ronde. Het aanbod is gevarieerd, een soliste, een duet en een zes koppige band incl. banjo. Voor we het goed in de gaten hebben, horen we dezelfde stem opeens airconditioners aanprijzen. Je zou er melig van worden. Later horen we dat deze show ook live op de radio wordt uitgezonden en via internet te beluisteren is. Nah vooruit. Toch vragen we ons af waarom er niet gewoon een bandje met de reclame wordt afgespeeld.

De derde ronde is veruit de beste. De artiest Mike Snyder is behalve zanger ook een geweldige stand up comedian. Hij maakt echt goede grappen. Als de eerste trekpleister van de avond, Blake Shelton, wordt aagekondigd ga ik wat meer rechtop zitten. Hmmm, die ziet er niet verkeerd uit. Vanaf hier wil Peter heel graag wat schrijven:

‘Goed die Blake komt dus het podium op. Veel gegil van alle dames, en dan bedoel ik ALLE dames! Ingrid zit ineens rechtop en is niet meer aanspreekbaar. Tijdens de twee nummers die die Blake zingt (tis niet eens echt goed) moet ik om de haverklap haar mond dicht doen en ff met een zakdoekje erlangs…
Als Blake na zijn act van het podium afloopt, probeert Ingrid de “Go Go Gadget neck” om hem maar zolang mogelijk te kunnen volgen ;) Oke, oke ik ben jaloers‘.

Peter heeft ook foto’s gemaakt van Blake’s act maar die zijn op miraculeuze wijze allemaal mislukt. Het was in ieder geval een fantastische avond en we zullen nog lang aan Blake, uhhh ik bedoel de Grand Ole Opry terugdenken :)

Happy Birthday Elvis!

donderdag, januari 8th, 2009

8 januari 2009

Yep, vandaag is The King jarig en daarom gaan we na 3 dagen Memphis nu pas Graceland bezoeken. Er zijn extra feestelijkheden en een daarvan is ‘cutting of the birthday cake by Priscilla Presley’. Om 09.30 uur wordt de verjaardag van Elvis geopend door een paar officials en uiteraard Priscilla, zijn ex-vrouw. Terwijl we staan te kleumen van de kou bij het podium, stroomt het vol met mensen. Ook een paar verklede Elvissen maken hun opwachting incl. geverfd haar, bakkebaarden, Elvis pakkie en een veel te grote zonnebril.  Terwijl de muziek op de achtergrond klinkt, geven ze al wachtend een showtje weg :) Geweldig, dit kan ook alleen maar in Amerika.

Om exact 9.30 uur komt Priscilla met haar gevolg de lawn oplopen. Er zijn verslaggevers van een televisiestation en ook van de radiozender ‘Elvis Radio’ (hoe kan het ook anders). Ze ziet er nog goed uit voor haar leeftijd. Je kunt duidelijk zien dat ze al de nodige face lifts heeft gehad, maar dat terzijde. Ze is niet langer blond zoals in ‘The Naked Gun’ maar het is nu een soort koperkleurig. Ze komt erg sympathiek over en je kunt duidelijk zien dat ze jarenlange ervaring heeft met publiek en een schare fans.

Ze vertelt een anekdote over hoe Elvis zich vroeger zorgen maakte of hij zijn fans nog wel zou kunnen boeien als hij bijv. de veertig gepasseerd zou zijn. Nou als je ziet hoeveel mensen hij nog steeds op de been brengt, dan was zijn zorg een ‘joke’. Vervolgens zingen we met z’n allen Happy Birthday en snijdt Priscilla de taart aan. We worden uitgenodigd om in het cafe aan de overkant een stukje te komen eten incl. een kopje koffie.  Wow, wie kan zeggen dat hij op de verjaardagskoffie is geweest bij Elvis en van Priscilla een taartje heeft gehad? Nou wij toevallig.

We gaan eerst maar eens Graceland zelf bekijken. We worden weer met een interactieve headset op pad gestuurd en bekijken de hele benedenverdieping en de basement van The Presley Mansion. De trap naar boven en dus de slaapkamers van Elvis & Priscilla en Lisa Marie zijn niet voor het publiek toegankelijk.

We toeren van de woonkamer, eetkamer, keuken, tv kamer en de pool room naar de beruchte Jungle Room en later de recording studio. Deze kamer is echt kitscher dan kitsch met groene vloerbedekking op de grond en tegen het plafond, een watervalletje langs de muur, hele aparte fauteuils met bont en drakenkoppen als leuningen, allerlei pluche beren en een driewielertje van Lisa Marie.

Dan gaan we naar buiten en komen we in de voormalige carport/garage. Deze leidt weer langs de wei waar een aantal van hun paarden staan. Dan gaan we de Hall of Fame in (dit heet overigens niet zo hoor) waar echt honderden van zijn platen hangen; platina, silver, gold you name it.

Verder is er nog een hele gang die op zijn filmcarriere terugblikt, een vitrine met zijn trouwkostuum en haar bruidsjurk en tot slot nog een impressie van alle checks die hij uitgeschreven heeft aan alle goede doelen of zomaar aan willekeurige mensen die het financieel nodig hadden. Te beoordelen naar deze opsomming was hij een vrijgevig en een zeer sociaal betrokken persoon.

Net voorbij het zwembad buiten, is de Meditation Garden waar vijf graven zijn. De grafstenen noemen zijn oma, Elvis, zijn ouders en zijn tweelingbroertje Jessie die bij de geboorte is overleden. Het gerucht gaat al jaren dat Elvis hier niet echt begraven ligt (wat mij niets verbaast) maar dat maakt voor de horde fans geen verschil.

Met het shuttle busje gaan we weer terug naar de overkant van Elvis Presley Blvd om achtereenvolgens een kijkje te nemen in de persoonlijke collectie van Elvis’ auto’s en motoren en zijn twee prive vliegtuigen, de Lisa Marie en Hound Dog II.

En dat was dan Graceland. Ook al zijn we geen typische Elvis fans, het was heel bijzonder om hier een kijkje te mogen nemen  Hij is nou eenmaal een muzieklegende en daarom is Graceland al gewoon een must om te bezoeken. Wij vinden het een aanrader!

Voor ons zit Memphis erop en onze volgende stop is Nashville, TN. Jihaaa!

Memphis - The birthplace of Rock ‘n Roll

woensdag, januari 7th, 2009

Woensdag 7 januari 2009

Tijd om downtown Memphis te gaan verkennen vandaag. We zijn op 5 januari jl. aangekomen op de Memphis Graceland RV Park waarbij we bij het oversteken van de city limit meteen getrakteerd werden. De traktatie bestond uit regen en 0 graden Celcius en dat is een hele omschakeling voor ons.

Maar goed vandaag gaan we de stad van Blues, Rock ‘n Roll en Soul in. We starten in het Historic District bij het Peabody Hotel waar we in de lobby naar de opkomst van de beroemde ‘Peabody Ducks’ gaan kijken. De waaat? Ja, je leest het goed: eenden in de lobby. Levende eenden wel te verstaan. Wat in 1933 als een grapje begon door toedoen van de aangeschoten General Manager, is nu een vaste traditie begonnen. Elke dag komen om 11.00 uur vier eenden met de hotellift naar beneden, lopen vervolgens over de rode loper naar de fontein in de lobby en blijven daar badderen en spetteren tot 17.00 uur waarna zich het hele tafereel opnieuw afspeelt in omgekeerde volgorde. Ze nemen dan de lift naar de 13e verdieping waar het Duck Palace is (soort penthouse voor de eenden).

Je lacht je rot als je het belletje van de lift hoort, de schuifdeuren ziet opengaan en dan vier eenden eruit ziet waggelen met de blik op oneindig (of in dit geval de waterfontein).

Na dit komische spektakel is het tijd voor serieuzere zaken en gaan we naar het Memphis Rock ‘n Soul Museum. Wat volgt is een twee durend bezoek met een uitgebreide blik in de wereld van, zoals de naam al zegt, Rock ‘n Soul. Via een interactief headsetje struinen we het museum af waarbij we kunnen luisteren naar legendes as Elvis Presley, B.B. King, Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Carl Perkins en vele anderen. Noa en Esmée vinden het door het interactieve element ook erg leuk en staan bij de jukebox nummertjes uit te zoeken van Elvis (That’s All Right Mama) en Johnny Cash (I walk the line).

Als we hier klaar zijn, knorren onze buiken en lopen we het kloppende hart van de Blues muziekwereld in: Beale Street. Synoniem voor entertainment, food, music en clubs. Alleen nu even niet :) Het is stil op straat als wij er lopen. Het zal wel door de tijd van het jaar komen. Alle feestdagen zijn achter de rug en januari is misschien niet de maand bij uitstek om hier sfeer te gaan proeven. Of misschien is het wel het tijdstip en zijn we nog gewoon veel te vroeg op de dag en komt alles straks tot leven. We gaan lunchen bij het Blues City Cafe.

Als afsluiter van de dag gaan we naar de legendarische Sun Studio. Hier is het allemaal begonnen voor Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Roy Orbinson en Johnny Cash. Onze gids legt uit dat Elvis hier in 1953 voor het eerst binnenstapte en het plaatje ‘My happiness’ opnam. De eigenaar, Sam Phillips, van de studio vond Elvis niet de sound hebben waarnaar hij op zoek was en dus kwam er geen vervolg.

De grote doorbraak kwam pas een jaar later (juli 1954) toen Elvis na een drie uur durende, relatief saaie opname, begon te jammen met zijn twee bandleden. Elvis laat dan een andere kant van zichzelf zien waarop Sam Phillips de boel gelijk op tape zet en het naar het plaatselijke radiostation zendt. Na uitzending van ‘That’s All Right Mama’ die avond krijgt de presentator nog 14x het verzoek binnen 3 uur (!) om het nummer nogmaals te draaien. Een, weliswaar gecoverde, hit en daarme de legende Elvis is geboren.

We kijken rond in de studio waar dit allemaal plaats heeft gevonden en waar nog steeds opgenomen wordt. Het hangt er vol met platen van alle eerder genoemde mannen en ook de microfoon staat er nog waardoor o.a. Elvis zijn songs heeft ingezongen. We hebben vorig jaar de film ‘Walk the Line’ met het levensverhaal van Johnny Cash gezien en in de film zie je hem ook de studio ingaan en zijn nummers opnemen hier. Leuk!

Dat was het voor vandaag. De meiden (incl. ik) zijn versleten en Peter zit nog energiek en ‘Blue Suede Shoes’ neuriend achter het stuur. Hij vindt het allemaal zo gaaf dat hij er geen genoeg van kan krijgen. Het is echt zijn muziekperiode en hij zegt ook regelmatig dat hij wat dat betreft te vroeg geboren is.

Zo, morgen gaan we Graceland bekijken. Aangezien het morgen Elvis’ verjaardag is, gaan we om 9.30 uur taart eten met Priscilla Presley. Het zal wel een hele happening worden.

In the middle of Natchez Nowhere

zaterdag, januari 3rd, 2009

Donderdag, 1 januari 2009

Vandaag gaan we op Natchez aan. Dit wordt de eerste keer dat we op een State Park gaan overnachten. State Parks staan erom bekend dat ze middenin de natuur liggen, minder faciliteiten hebben en geen tv of internet aansluiting. Bij dat laatste word ik als echte internet verslaafde toch wel een ‘peu nerveux’. Geen internet? Niet eens ff de mail checken of gewoon ff googlen … (een nerveus lachje). Ik leef op internet. Alles wat ik wil weten van het weer, toeristische informatie, telefoonnummers tot mijn huizenzoektocht in NL bevindt zich op de digitale snelweg. Maar dat gemis wordt ruimschoots goed gemaakt door de ligging middenin het bos en het hoge gehalte ‘buitenleven’. Hoop ik.

Het laatste gedeelte van de weg ernaartoe, leidt over slingerende weggetjes middenin het bos. Het lijkt net of ze een rol tapijt van asfalt hebben uitgerold. Het is wel een eind van de bewoonde wereld af. Maar de omgeving is prachtig. Eenmaal op het State Park aangekomen, zoeken we een plekje uit waarbij je zo naar beneden het bos in kan lopen. Er is een ‘fire ring’ (voor kampvuur) en een bbq met picknicktafel. Is dat idyllisch of niet? Maar ja, eigenlijk moeten we nog boodschappen doen. Peter wil niet meer weg omdat hij bang is dat ons plekje weg is, als we terugkomen. Daar heeft hij wel gelijk in, want de plekjes zijn beperkt en er komen nog steeds campers bij.

Ondertussen lopen onze stadse meisjes met takken en stokken te slepen (‘Ik heb vieze handen…’) en zij willen al helemaal niet meer in de camper. ‘We gaan met papa een kampvuur maken!’ (semi stoere blik op hun gezicht en de armen over elkaar gevouwen). Dan zit er niets anders op dat zij hier blijven en ik in mijn eentje met de camper over dezelfde slingerweggetjes terug naar de bewoonde wereld rijd. Ik laat wat vestjes, drinken en snacks achter totdat ik terug ben. Ik neem tenslotte alles met me mee.

Daar ga ik dan. In mijn eentje met die grote camper naar de Walmart in Natchez. Hihi. Ik  zoek lekkere dingen uit voor op de barbecue uiteraard deels vegetarisch deels ‘carnivorisch’ en rijd snel weer terug. Het wordt al donker. In het bos hangt zo’n typische mist over de weggetjes waardoor ik compleet de ingang naar het State Park voorbij rijd. Hmmm, het is toch nog verder dan ik dacht, denk ik nog. Totdat ik op het punt kom waarbij we eerder die dag ook al gestaan hebben (en ook de ingang voorbij waren gereden). Shit. Omkeren en weer terug omhoog en naar beneden, linkse bocht en rechtse bocht. Gelukkig, daar is het. Ik sta bijna in de rij om het park op te komen. Maar goed dat Peter en de meisjes zijn gebleven.

Als ik bij onze site kom, laait daar een flink kampvuur met twee verhitte gezichtjes en een grijnzende papa. De temperatuur is al flink gedaald (12 graden) maar daar schijnen zij geen last van te hebben want ze lopen in hun t-shirts. Ik dek gezellig de picknicktafel, maak zelf een bieslooksausje met zure room en Peter gooit het eerste vlees erop. Wijntje erbij … hmm. Daar ziten we dan: kampvuur rechts, bbq links en wij in de frisse boslucht aan tafel. Dit is de meest bijzondere avondmaaltijd so far. Wat een sfeer. Terwijl we aan het eten zijn, horen we van alles ritselen in het bos. Als we de zaklamp pakken, blijkt het eerst om een ‘possom’ te gaan en later om een gordeldier.

Met volle buiken, rommelen we lekker nog wat aan het kampvuur. De meisjes gooien stokjes erop, hebben ieder een eigen pookstok gemaakt en zijn nog steeds hyper van dit buitenavontuur. Het is ook wel heel bijzonder.