Peter & Ingrid back in Holland

Barcelona, vrijdag 26 februari 2010

Kou. Grijs weer. Sneeuw. Nog meer sneeuw. Ik begin dan ook ontwenningsverschijnselen te krijgen van de zon. Na maanden van kou ben ik het echt zo zat dat Peter en ik besluiten om mijn verjaardag te vieren aan de Spaanse costa. In Barcelona om precies te zijn. Ik heb een portie Vitamine V nodig. Zo vliegen we vrijdagochtend samen naar Barcelona, stad van Gaudi, de Ramblas en Camp Nou.

Door een staking van de Franse luchtverkeersleiding komen we twee uur later dan gepland aan in Barcelona. Maar ach, de lucht is blauw, de zon schijnt en de temperatuur is 21 graden. Heer-lijk! We pakken de Aerobus naar ons hotel, dat vlak achter de Ramblas en het Placa Catalunya ligt: Hotel Duc de la Victoria. We hebben een mooie kamer dat door zijn hoekligging twee balkons heeft. Tijd om de kamer goed te bekijken nemen we niet want we willen naar buiten. De voorjaarszon voelen en slenteren langs smalle straatjes. Tapas eten en een glas Rioja drinken op een terrasje. Toasten op deze bijzondere verjaardag!

Morgen gaan we Barcelona verder ontdekken en … niet geheel onbelangrijk: we hebben kaartjes voor FC Barcelona tegen Malaga in het indrukwekkende stadion Camp Nou (98.000 zitplaatsen). Barça, Barça!

Schoorl, 5 februari 2010

Iets meer dan een jaar na onze terugkeer in Nederland gaan we vandaag verhuizen naar een écht huis. Het afgelopen jaar hebben we in een vakantiehuisje gewoond en we zijn dan ook heel blij dat we weer meer ruimte gaan krijgen. We verhuizen binnen Schoorl en gaan aan de rand van het duin/bos wonen. Waar we vooral erg gelukkig van gaan worden is het feit dat we ein-de-lijk onze meubels en spullen uit de opslag krijgen. Na precies 2,5 jaar worden we weer herenigd

Voordat de verhuiswagen kon komen vandaag, moest er nog wel  één en ander gebeuren; de slaapkamers en woonkamer wilden we verven cq witten en een nieuwe keuken moet erin komen. Ik heb de keuken zelf ontworpen en de uitvoer hiervan ligt bij Peter’s vader, Marcel en natuurlijk Peet zelf. 

Ik ontferm me over het verfwerk en krijg na een paar dagen versterking in de vorm van mijn Oom Franke en natuurlijk de echte ‘Die Hard’  in de familie: mijn vader. Het is ook allemaal niet niks om het huis in 5 dagen klaar te stomen.

Donderdagmiddag kan ik me er totaal nog geen voorstelling van maken dat onze meubels in deze chaos komen te staan. Overal ligt gereedschap, de keuken is nog niet klaar, er zit meer verf op mijn kleding en in mijn haar dan op de muur en er ligt drie lagen stof en zaagsel op de vloer. Hellup. Als we ’s avonds met zijn allen op omgekeerde emmers een pizza zitten te eten, maken we even kort een plan de campagne voor na het eten: mijn moeder vertrekt met de meisjes naar huis om ze op bed te leggen, Marcel + Peter Sr + Peter Jr willen al het gereedschap en het afval verzamelen zodat er weer ruimte komt, maar gaan dan naar bed omdat vrijdag de verhuiswagen vroeg voor de deur staat, mijn vader en ik pakken een laatste muur in de woonkamer aan en als de mannen thuis zijn, komt mijn moeder weer om vlug wat schoon te maken. Pfff, als ik ’s avonds in bed kruip, heb ik niet eens de kans om te denken dat ik heel lekker lig, want mijn ogen vallen al dicht.

Als de verhuiswagen vrijdagmorgen komt, hebben we gelukkig veel hulp. We willen de mannen graag even noemen want dankzij hen is het allemaal heel soepel verlopen en zijn we nu zover dat alles op zijn plek staat, kasten en bedden weer zijn gemonteerd en zelfs alle dozen al zijn uitgepakt. Ik heb het over Kasper (zie krachtpatser in de vrachtwagen op de foto hierboven), mijn buurjongetje van vroeger in Vlaardingen en hij is tevens jaren onze barman geweest op de camping. Kas, top dat je er was en je je dienst wilde ruilen. De halfhoogslaper van Esmée staat nog steeds overeind

Dan is er John, jeugdvriend van Peet en praktisch familie (zijn zoon heeft een oogje op Noa). John super dat je je los kon rukken van de alstroemeria’s (www.hammestein.com) en je een hele nieuwe kant van jezelf heb laten zien met het in elkaar zetten van die kast (zonder handleiding …). We wisten niet dat  je dit in je groene vingers had. Je moet het resultaat maar gauw eens met onze schoonzoon komen bekijken. En vergeet je vrouw, mijn lieve vriendinnetje, niet!

Mijn broer Hans, of Snah voor de initimi, was er ook bij (de andere krachtpatser op de foto met de vrachtwagen). Net zoals John heeft hij ook een eigen bedrijf, alleen moet hij zich van de bits & bytes los rukken in plaats van de bloemen (www.netground.nl). De aanvoer van verhuisdozen kon ik op een gegeven moment niet meer bijbenen, ‘uhm ‘(stress) zet maar daar neer dan’. Klasse dat je er bij kon zijn, all the way from Voorburg City.

Dat was het voor nu even. De meeste van jullie hebben ons kaartje wel gekregen, dus ik zou zeggen: kom het resultaat maar gauw bewonderen!

Schoorl, 2 januari 2010

Lieve allemaal, wij wensen jullie een fantastisch maar vooral gezond en gelukkig nieuwjaar toe.  Het nieuwe jaar is begonnen met ‘loads of snow’ hier in Noord-Holland. Dikke pret natuurlijk. We zijn vandaag maar liefst 3 uur in de Speelkuil zoet geweest met de helling afroetsjen en nieuwe glijpaadjes maken.

Ondanks dat we een slee hebben, maar in de opslag staat, toch maar weer nieuwe sleeën gekocht. Noa heeft een rode slee (met rem) en Esmée heeft zo’n schepsleetje die je onder je billen schuift (zie hieronder).

Natuurlijk moest mama ook op de slee (’Maham, kom nou …) dus ik dacht even als een razende roeland naar beneden te gaan. Nou, daar zit op zich een kern van waarheid in, alleen ging ik niet via de geplande route. Ik was nog niet gaan zitten of de slee besloot eens flink off piste te gaan. Dwars door de bosjes en met een vrije val van een meter kwam ik luidgillend tot stilstand. Geen idee waar dat opeens vandaan kwam. Dat brave sleetje had Noa al honderd keer keurig recht naar beneden gebracht. Het resultaat van de vrije val was wel een scheurtje in de slee. Dat verbaasde me niets, ik voel de dreun nog steeds.

Misschien dat het blauwe billenschuivertje van Esmée beter zou gaan. Ik weer naar boven geklommen (waar zijn die liften?) en mezelf geinstalleerd op het blauwe sleetje. Echt hilarisch want zodra ik zat, zag je het hele sleetje niet meer. Dit keer ging ik recht naar beneden. Maar omdat ik zo plat mogelijk lag met mijn voeten in de lucht (zal er vast heel charmant hebben uitgezien), voelde ik me als een knikker over de straatstenen. Net toen ik dacht: mijn ruhug … zakte mijn muts voor mijn ogen en kwam ik als een halvegare tot stilstand. Peter, Noa en Esmée vonden het blijkbaar van een hoog amusementsgehalte want ze stonden alledrie met een big smile bovenaan de helling.

Ik heb zelf ook erg moeten lachen om mijn kamikaze acties en mijn Mini Me (Esmée) kon er ook wat van. Zo ging ze regelmatig over de kop, spinde ze om haar as en vloog ze van haar sleetje af. Maar zonder ook maar één traan en altijd lachen. Wat een begin van het nieuwe jaar!

Het is alweer ff geleden, maar hier dan toch eindelijk weer een berichtje uit het mooie Schoorl. Waar waren we gebleven? Ik moet het stiekem gewoon opzoeken. Dat blijkt onze vakantie naar IJsland te zijn. Sjemig, dat lijkt al een eeuwigheid geleden.

Hoe gaat het met de meisjes? Errug goed. Noa zit nu inmiddels in 4th grade (groep 6 voor den Hollanders) en heeft een strenge Vlaamse juf. Ik ben klassenouder geworden van Noa’s klas en vind het erg leuk om zo betrokken te zijn bij het reilen en zeilen van haar klas (ik voel me weer een beetje Teacher Assistant zoals in Florida). Zo zijn ze sinds het begin van het schooljaar bezig met een project over de Romeinse tijd en ben ik druk met de organisatie van een Romeins feest als afsluiter van het hele project. De kinderen mogen verkleed komen (gladiator, godin, keizer etc) en de hulpouders komen verkleed als slaaf. Ook zijn we naar het Archeon geweest in het kader van dit project. Guess who came along? Niemand minder dan Peter. Er viel een hulpouder uit en Peter kon gelukkig spontaan mee.

Noa is weer begonnen met tennis (nu voor het eerst binnenin de hal). Noa is zo sterk dat haar tennisleraar na de eerste les zei dat ze de volgende keer maar vanaf de base line moest gaan slaan in plaats van halverwege Op zaterdag gaat ze naar de Scouting in het Bergense bos met wat vriendinnetjes.

Esmee zit nu in 1st grade (groep 3) en voelt zich een echte eersteklasser. De kleuters zijn prutsers nu, volgens haar. Nee in 1st grade gebeurt het allemaal: lezen, schrijven, rekenen. Er gaat een wereld voor haar open. Ze is erg fanatiek en leergierig. Ze heeft drie vaste vriendinnetjes en speelt daar dan ook regelmatig mee na schooltijd. Ze zit inmiddels op klassiek ballet en op hockey. Beide doet ze erg leuk. Met ballet is ze een soort roze prinsesje maar met hockey verandert ze in een tijger en rent ze de rest van haar team eruit. Het zwemmen is trouwens verleden tijd, want haar C diploma heeft ze ook op zak. Dus het tijdperk van de Klotsende Oksels op de tribune van het zwembad met haar tropische temperaturen is voorbij.

We hebben trouwens een hele onzekere tijd achter de rug met Peter’s baan. Zoals jullie weten, vloog hij voor Heli Holland Offshore in Den Helder. Daar is een en ander veranderd waardoor hij met zijn twee leidinggevenden is overgegaan naar het Belgische Noordzee Helikopters Vlaanderen. Dat klinkt makkelijker dan het was. We wisten een tijdje niet wat er zou gaan gebeuren en of Peter ook wel mee over kon. Er was al een samenwerking gaande tussen de twee bedrijven maar nu is een gedeelte van het HHO personeel dus overgenomen door NHV. NHV vliegt echter niet vanuit Den Helder maar voornamelijk vanuit Norwich, Engeland. Dus zo kwam het dat Peter half september voor 10 dagen naar Engeland vertrok en wij hier weer alleen waren. Hij doet daar hetzelfde werk als in Den Helder (off shore vliegen naar de oil rigs) alleen de uitvalsbasis en het uitzicht is anders Alles is goed geregeld daar: ze zitten met de crew in een mooi Engels landhuis, WiFi in huis, er staan auto’s voor de deur etc.  Over twee weken gaat hij weer voor acht dagen naar Engeland.

Omdat NHV met nog een ander type helikopter vliegt (AS365), wordt Peter binnenkort ook opgeleid op dit type. Nog een Type Rating erbij op zijn license Als hij deze op zak heeft, kan het ook zomaar gebeuren dat hij voor een paar weken naar Ghana moet. Ja, je leest het goed: Ghana in Afrika. Later meer hierover.

Last but not least ben ik. Ik heb heel goed nieuws en dat is dat ik een baan gevonden heb. Whoohoo! Het idiote was dat ik na het nodige lobbywerk twee aanbiedingen in mijn schoot geworpen kreeg. Aan de vooravond van mijn keuze, kreeg ik nog een derde die vroeg of ik nog beschikbaar was. Het moet niet gekker worden, dacht ik nog. Maar goed, ik ga per 1 november a.s. beginnen op het hoofdkantoor van VacanceSelect.nl in Alkmaar. Ik word daar als Hoofd Sales verantwoordelijk voor hun kampeerlabel SelectCamp. Ik ga leiding geven aan een team van vier mensen en stuur ook de buitenlandse kantoren aan. Ter kennismaking zal ik in november en december dan ook een paar kantoren aandoen (o.a. Manchester (UK) en Bern (Zwitserland)), dus mijn man is niet langer de enige globetrotter

Ik ga deze baan in vier dagen doen van 6 uur zodat ik het goed kan combineren met de schooltijden van de meisjes en het nog te organiseren is als Peter een week in Engeland zit. Voor de schoolvakanties heb ik kunnen regelen dat ik dan 3 dagen van 8 uur kan werken. Het bedrijf lijkt me erg leuk en het product sluit natuurlijk naadloos bij mijn achtergrond aan. Ben je benieuwd? Neem dan een kijkje op: http://www.vacanceselect.nlen klik door op campings.

Verder ben ik bezig met de laatste voorbereidingen voor de reünie van JAA 22. Dat zegt jullie misschien niets, maar dat is het klassenummer van Bristow Academy waar Peter deel van uit maakte. Voordat alle kersverse piloten weer terugvlogen naar hun eigen land na afronding van de opleiding in 2008, heb ik beloofd een reünie te organiseren. Dat gaat eind november dus gebeuren. Lokatie is Colchester, Engeland (ten oosten van Londen). We kijken er enorm naar uit om iedereen weer te zien.

De huizenjacht gaat trouwens nog onverminderd door. We wonen nog steeds in de vakantiebungalow in Schoorl. Dat gaat op zich prima, al zou ik het heeeeeeeel fijn vinden om mijn eigen spullen weer te hebben. We oriënteren ons op de woningmarkt in Bergen en Schoorl omdat de meisjes hier op school zitten en ik hier mijn baan nu heb. Het kromme is natuurlijk dat we vanwege Peter’s werk in Den Helder hier zijn neergestreken en die is nu als enige niet meer gebonden aan deze regio. Voor hem is het nu vooral belangrijk dat hij makkelijk Schiphol kan bereiken en laten Bergen en Schoorl nou gelukkig in dat plaatje passen