Mission completed

Donderdag 5 maart 2009

Na een heel traject van uitzoeken, bellen, checken, nog meer bellen en keuren, staat de Dodge op onze parkeerplaats in Schoorl met inmiddels ook een Nederlandse kentekenplaat. Yes! Het proces begon al vorig jaar juni met het uitzoeken bij de Nederlandse Douane wat de voorwaarden zijn voor een BPM-vrije invoer. Als je als Nederlandse expat namelijk terugverhuist naar Nederland mag je onder bepaalde voorwaarden je auto’s en andere voorwerpen vrij invoeren (als onderdeel van je verhuisboedel). Vrij betekent: geen invoerrechten, geen BTW en vooral geen BPM. Bij dit laatste zit natuurlijk de grootste winst. We voldoen aan al hun voorwaarden en zo krijgen we vlak voor mijn verjaardag het goede bericht dat we de Vergunning voor Vrijstelling krijgen.

Op vrijdag 27 februari wordt dan de container afgeleverd bij John en Monique (hun buren hebben een laaddock).

Het is best gek om weer onze auto’s, fietsen en dozen in de container te zien. Dat hoorde zo echt bij ons leven in Amerika en nu staat alles opeens op Nederlandse bodem. De meisjes zijn dolgelukkig dat ze hun fietsen weer hebben en springen er gelijk op.

Inmiddels heb ik al een afspraak gemaakt bij Middelbeek Cars in Alkmaar. Zij hebben ervaring met het importeren van Amerikaanse auto’s. Ze gaan de Caliber en Mustang ombouwen zodat ze voldoen aan de Europese norm en APK. Ombouwen klinkt zwaarder dan het is. Waar het op neer komt: zijknipperlichtjes monteren, stadslicht bijmaken, mistlamp integreren, schakelaar voor de mistlamp integreren in het dashboard en een kentekenplaathouder op de voorbumper (die hebben ze niet in de States).

Donderdag 5 maart rijd ik met de Dodge naar de RDW voor de zgn Type Goedkeuring, Invoerkeuring en het chassisnummer moet ingeslagen worden. Ik heb keurig een eendagskenteken aangevraagd en provisorisch een kentekenplaat gemaakt. Ik meld me om 9.45 uur bij de balie, waar ik de nodige documenten moet overleggen en te horen krijg dat ik met de auto mag aansluiten in baan 2. Eenmaal buiten zie ik een grote garage met vijf deuren en vijf bijbehorende rijstroken ervoor. Nou ja, rijstroken … wachtstroken.

Ik ben de vijfde auto in de rij en iets zegt me zo maar dat dat geen goed teken is. Maar ik ben hierop voorbereid door de mannen van Middelbeek. Eerst klap ik mijn laptop open achter het stuur, om te ontdekken dat er nul komma nul WiFi signaal is. Hmmm, dan maar plan B: ik graaf naar mijn boek in mijn tas. Buiten is het 4 graden en ik heb de motor van de auto uitgedaan. Niet zo’n goed plan, want ik ben nog steeds niet aan de Hollandse temperaturen gewend en zit met paarse lippen in de auto. Het gaat me te ver om in de rij te wachten met een draaiende motor. Ik zie de bestuurder van de auto voor me koffie halen. Sluw plan. Een  uur later, de koffie inmiddels lauw in mijn buik, wordt het ijzig koud in de auto. Het is 11.00 en ik ben opgeschoven naar de derde plaats. Hellup, naïef en blond als ik ben, had ik eigenlijk wel bedacht tegen het middaguur klaar te zijn. Dat gaat ‘m niet worden met dit tempo. Ik start toch stiekem de auto en doe de stoelverwarming aan. Aaaaah, ik kom helemaal bij.

Opeens gaat het snel en mag ik om 11.45 uur de auto naar binnen rijden. Jippie! Ik mag aan een leestafel plaats nemen in die grote garage, waar het overigens ook steenkoud is. De Dodge wordt onder handen genomen: er wordt gemeten, gewogen, getest, geremd en dan komt er opeens een abrupt einde aan de grondige inspectie: lunchpauze. Hoe bedoellie? Daar zit ik en staat Dodgie dan. Moederziel verlaten voor de komende 45 minuten. Ik check mijn tas op eetbare inhoud: twee eierkoeken en een geplette Snelle Jelle. En had ik al gezegd dat het daar koud is? Ein-de-lijk om 14.00 uur krijg ik het verlossende bericht dat de Dogde is goedgekeurd, het chassisnummer is ingeslagen en dat ik mag afrekenen. Ik neem weer plaats in de (verwarmde) wachtruimte, vervolgens naar de balie, reken €198 af en krijg te horen dat ik een nummertje mag trekken voor de douane. Weer de wachtruimte in, zucht. Het is nu 14.30 uur en ik ben de enige dame in de wachtruimte. De mannen horen me telefoneren met Pap en vragen me ongelovig of ik echt al sinds 10.00 uur die ochtend daar ben. Ja, bevestig ik volmondig. De douane is slechts een formaliteit omdat ik een vrijstelling heb en zo stap ik om 15.00 uur dan eindelijk in de auto.

Het kentekenbewijs laat nog 4 werkdagen op zich wachten maar het is nu echt helemaal klaar. Het fijne aan dit alles is, dat ik het nog eens dunnetjes mag overdoen met de Mustang :( Monique heeft al aangeboden om dan mee te gaan en flink te gaan geiten. Dat lijkt me een goed plan!


8 Responses to “Mission completed”

  1. Edward Says:

    Wat een gedoe allemaal zeg! Hopelijk gaat het de volgende keer met de Mustang wat vlotter…

  2. monique Says:

    nou Edward daar zorgen Ing en ik wel voor.
    we gaan zo klieren dat ze ons spontaan voorrang geven.
    ps ik neem een picknickmand mee en 10 boeken voor het geval het toch niet werkt!

  3. Hans Says:

    Potverdikkie, jullie draaien nu weer op Wordpress 2.7.1 !

  4. pap en mam buis Says:

    ach wat heb je het koud gehad zeg,als ik dit hele verhaal hoor was het nog veel kouder als ik dacht.Maar je hebt hem gelukkig met een mooi kenteken,nu de volgende auto ,veel plezier met Moniquexxx

  5. Mam & Mars Says:

    Die tekening van de 4 auto’s in de rij vind ik wel heel erg leuk en het schrijven ben je ook nog niet verleerd! En natuurlijk zijn wij erg blij dat jullie nu weer in het bezit zijn van 2 auto’s!! xxxx

  6. lies Says:

    Hallo,

    Tijd voor een update-je !!!! We lopen achter ……

    Dikke kus,
    Lies

  7. tweedehands auto's Says:

    Goed verhaal zeer interesant voor andere consumenten!

  8. Noa Says:

    Heeey we hadden bij de Dodge nog een Amerikaans kenteken!

Leave a Reply