Twee maanden verder

eerste_dag_op_school.jpg

We wonen nu bijna 2 maanden in de States en het gaat heel goed met ons. Eind augustus hadden we wat aanloopproblemen in fysieke zin. We werden opeens één voor één getroffen door uiteenlopende kwaaltjes.

Peter kreeg een middenoorontsteking, Esmée kreeg Herpes Simplex aan haar oog (een koortslip aan je oog, zeg maar) en ze is nu weer herstellende van een ‘swimmers ear’ en ik, tsja waar zal ik beginnen. Ik zat in 2 weken tijd meer in het ziekenhuis dan thuis. Eerst werd er na allerlei vage klachten en een echoscopie een cyste aan mijn eierstok vastgesteld en vervolgens ging ik een week later met ambulance naar de E.R. omdat ik een niersteen had. Dat gaat allemaal goed nu gelukkig, al moet ik wel onder controle blijven. Dus binnenkort komt er weer een echoscopie. De rekeningen zijn niet misselijk. Om een voorbeeld te geven: echoscopie kost $ 1500, de rekening voor de ambulance en E.R. $ 2300. Medicijnen zijn ook megaduur; de oordruppels van Esmée kostten $ 115, pfff. Als het goed is, krijgen we alles weer terug van de verzekering; we hebben onze Nederlandse verzekering nog maar even aangehouden.

Noa had gelukkig nergens last van en is vrolijk zoals altijd.

Amerikanen zijn niet gek – Charles Groenhuijsen
Deze titel slaat op een boek van, voormalig Amerika-correspondent voor de NOS, Charles Groenhuijsen. Ik heb dit bij mijn vertrek bij Landal cadeau gekregen van een goede relatie. Het is een prachtig boek over de ‘ins and outs’ van Amerikanen waardoor je ze beter gaat begrijpen. Het is nu inmiddels heel herkenbaar voor ons omdat je als inwoner verder kunt kijken achter de schermen, waar het bij vakantie alleen blijft bij eerste indrukken.

Uit eigen ervaring zijn ons de volgende zaken opgevallen:

Onbereikbaar
Amerikanen zijn telefonisch niet te bereiken op kantoor; je krijgt dan een voicemail. Na 3x bellen heb je het wel gehad en laat je toch maar een voicemailbericht achter. Maar dat had je net zo goed niet hoeven doen, want ze bellen toch nooit terug. Dus moet je alsnog via e-mail, rooksignalen en postduif de boodschap zien over te brengen. Het is een hele kunst om iemand direct aan de lijn te krijgen.

Links of rechts
Amerikanen geven standaard geen richting aan in het verkeer. Je komt af en toe een enkeling tegen die dit wel doet. Dit kan soms gevaarlijke situaties opleveren wanneer je voorganger op eens op zijn rem gaat staan en afslaat.

Rijbewijs

Je moet opnieuw je rijbewijs halen. Iedereen die geen Florida Driver’s License heeft, moet opnieuw theorie- en praktijkexamen doen. Ja, echt waar. Het kost een drol vergeleken met NL, namelijk $ 20. De moeilijkheidsgraad is ongeveer niveau lagere school, maar goed je moet wel weer uit een boekje leren. Het praktijkexamen is op een afgezet circuitje, dus je gaat niet eens de weg op. We hebben het examen allebei gehaald en hebben nu een Floridiaans rijbewijs dat geldig is voor een jaar.

Carkit
Handsfree bellen is hier geen issue. Van alle vrouwen die je in het verkeer tegen komt, rijdt 80% met een mobieltje tegen haar oor.

Bureaucratie
Ze zijn gek op formulieren en procedures. Kom je bij een overheids- of gemeentenstantie verbaas je dan niet dat je tot 3x toe een formulier moet invullen waar min of meer dezelfde gegevens op staan. Als je dat gedaan hebt, kan het zomaar zijn dat je bij iemand belandt die je met een stalen gezicht dezelfde vragen gaat stellen.

Turn right
Nog iets positiefs dat opvalt in het verkeer: bij rood rechtsafslaan. Je mag bij elk kruispunt of T- splitsing gewoon rechtsaf slaan ook al zijn de verkeerslichten rood. Eureka, wat een uitvinding dat scheelt. Het is niet toegestaan als er een specifiek verkeersbord staat ‘No turn on red’, maar dat is vaak op hele grote gevaarlijke kruispunten. In Nederland zou dit niet werken met alle fietsers en voetgangers, maar hier werkt het perfect.

Charity
Een groot gedeelte van de economie draait op liefdadigheid en sponsoring. Zo word je zelfs je bij het aanvragen van je rijbewijs gevraagd of je nog bepaalde goede doelen wilt steunen.

Relax
Het leven is hier verder heel relaxed, vooral rustig aan en veel ruimte. Je kunt ook niet veel anders met die warmte. Je zult in het verkeer dan ook zelden getoeter horen en al helemaal geen middelvingers of agressieve gebaren zien. Als je niet gelijk optrekt bij groen licht, wachten ze achter je rustig tot je wel gaat rijden. Rondom scholen rijden auto’s max. 15 mile (20 km) en stoppen ze in het algemeen al voordat je uberhaupt zelf al bedacht had om over te steken.

Elementary School

Het gaat heel goed met de meisjes op school. Noa spreekt al best goed Engels en Esmée houdt het nog bij losse woorden. Noa begrijpt de juf voor 80% denk ik en leest en schrijft al volop in het Engels. Ze gooit soms Engelse woorden door haar Nederlandse zinnen en ook de spelling van Nederlandse woorden blijkt soms moeilijker. Zo schreef ze op dat ze nog naar de bieb moest voor een book. Tsja, je spreekt het ook hetzelfde uit. Deze week vertelde de juf dat Noa had gezegd: ‘Miss Stout, you have a big bottom’. Ze moest haar lachen inhouden toen Noa dat zei en ik geloofde mijn oren niet.

Om het helemaal gecompliceerd te maken, krijgen allebei de meisjes 1x per week Spaanse les op school. Dus dan komen ze thuis met: ‘Buenos Dias. Como estas?’. Wel stoer natuurlijk.

Verder krijgen ze veel artistieke vakken zoals Music, Drama en Art. Hiervoor gaan ze dan een uur lang naar een ander klaslokaal met een andere juf of meester. Vorige week had Noa haar eerste optreden in een klein toneelstukje. Het ging over de 5 continenten in de wereld waarbij Noa een hertenkostuum aanhad en de tekst ‘I’m a deer. I live in the forests of Europe’.(zie foto).

Ik vertelde net al wat over liefdadigheid en sponsoring. Voor scholen gaat dat ook op. Volgens mij krijgen ze geen steun van de overheid en dus verzinnen ze de gekste dingen om zelf geld bij elkaar te sprokkelen. Op Sculptor Charter School waar Noa en Esmée heen gaan, is uniforme kleding verplicht. Dit is gelukkig redelijk casual, maar toch. Nu hebben ze elke vrijdag de mogelijkheid om mee te doen aan ‘Dress Down’; dat betekent dat ze geen schoolkleren aan hoeven MAAR hiervoor moeten ze $1 p.p. per week betalen. Dus je betaalt ervoor om in je eigen kleren naar school te mogen, …..uuuuh? Het grappige is wel dat alle leerkrachten op vrijdag juist een school T-shirt (moeten) dragen. Een beetje omgekeerde wereld.

Verder moet je zelf alle schoolspullen aanschaffen. Je krijgt voordat het schooljaar begint een hele waslijst met spullen als: lijm, schaar, kleurpotloden, krijtjes, whiteboard, schriften, mapjes etc. Dus dat kost aardig wat bij elkaar en scheelt voor de school.

Bij deze school is de parental involvement (oh wat erg, ik schrijf het gewoon in het Engels op) herstel: de betrokkenheid van de ouders heel groot. Zo teken je er ook voor dat je als ouder verplicht bent om 20 uur vrijwillig mee te helpen op school, PER kind. Mijn saldo is nu geloof ik - 38 uur, dus ik moet nog flink bijklussenDat levert voor de school natuurlijk ook een flinke kostenbesparing op qua personeel.

De school is verder erg actief met allerlei festiviteiten. Zo is er binnenkort het Harvest Festival, Pumpkin Patch en eind oktober Halloween. Ik heb al Halloween-kostuums voor Noa en Esmée gekocht en ze kunnen niet wachten tot ze het aanmogen en de deuren langs kunnen gaan. Ik heb zelf ook al een megazak snoep gekocht voor de kinderen die bij ons gaan aanbellen. Ook staat er een verlichte pompoen (zie foto) bij onze voordeur, dus we zijn al helemaal in stijl. De afdeling Halloween is in de winkels net zo groot als de afdeling Kerst bij ons in NL, geweldig.

preflight_rotorhub.jpg

Flight School

Peter zit nu in week 4/7, dus hij is over de helft van fulltime ground school. Na deze 7 weken gaat het om en om; 1 dag ground school en 1 dag vliegen. Hij doet het echt heel erg goed, ik ben trots op hem. Hij studeert veel maar begrijpt alles. Soms komt hij met een punthoofd thuis als er een ingewikkeld onderwerp is besproken die dag. En dat natuurlijk allemaal in het Engels. Het is dan ook lastig voor hem om het aan mij uit te leggen op Dummy-niveau omdat hij soms het Nederlandse woord niet weet. En tsja …. mij zegt het natuurlijk he-le-maal niets. Niet in het Engels en ook niet in het Nederlands Hij heeft een hele leuke klas met wel 7 nationaliteiten. Met 2 Nederlandse jongens (Matthijs en Henrique) en 2 Engelse jongens (Jack en Peter) spreken we geregeld af. We gaan dan naar het strand, naar de Mall of bijv. Bowlen. De meisjes zijn gek op de jongens en ze worden dan ook altijd met veel enthousiasme onthaald. Op onze tiende trouwdag (ja echt waar) heeft de Engelse Peter opgepast zodat wij samen uit eten konden gaan.

Om jullie een beetje een indruk te geven van een gemiddelde dag. Peter heeft nu les van 08.30 - 16.00 uur. De meisjes hebben van 09.00 - 15.20 uur school dus wij zijn meestal iets eerder thuis. Als hij thuis komt, gaan we eerst even met z’n allen relaxen. Relaxen kan zijn thuis een wijntje met een zoutje doen, lekker zwemmen of Skypen met Opa’s en Oma’s. De meisjes spelen niet zo heel veel buiten mede vanwege de warmte (het is nog steeds 33 graden). Omdat ze echt een hele dag weg zijn, vinden ze het al prima om samen thuis binnen te spelen.

Tegen de tijd dat ik aan het eten ga beginnen, trekt Peter zich terug achter zijn bureau. We eten met z’n allen, we tafelen met z’n tweeën nog even na om bij te praten en na het eten gaat Peter weer verder met studeren. De rommel van het koken en de afwas laat ik voor wat het is, dat mag papa later doen. Vervolgens ga ik met Noa huiswerk maken. Als ik tegen 20.00 uur de meisjes op bed heb gelegd, komt hij ze even een kus geven. Koffie drink ik meestal alleen op de bank of achter de computer terwijl Peter aan z’n bureau drinkt. Vaak wordt er nog even mobiel gebeld met een klasgenoot om iets te bespreken of te vragen. Tegen 21.30 uur is hij dan klaar; nog een uurtje samen voordat we naar bed gaan.

Desperate Housewife

En ik? Ik wacht op mijn werkvergunning en heb ondertussen twee dingen uit staan waar ik mogelijk zou kunnen gaan werken. De ene is Wyndham (moeder van Landal) waar ik woensdag 10 oktober weer een gesprek heb. Weer met iemand anders van weer een andere afdeling. En het andere waar ik mee bezig ben is een Resort in Cape Canaveral, dat is een stuk dichterbij. Daar hoor ik ook volgende week meer van. Maar goed zonder werkvergunning mag ik niks dus ik moet voorlopig nog afwachten.

Als ik ’s avonds Peet’s overhemden sta te te strijken, ontbreken alleen nog de warmwater krullers in mijn haar, zo voelt dat soms. Nee hoor, voor zolang het duurt vind ik het prima. Is ook wel weer relaxed, je hoofd lekker leeg maken. Dus als Peter tussen de middag belt, vraagt hij altijd: En, wat heb je allemaal gedaan (in de breedste zin van het woord)? Dan antwoord ik bijvoorbeeld braaf: de badkamers gepoetst, boodschappen gedaan en gedweild.

Voorlopig verveel ik me nog geen minuut. Zo ben ik van de week druk bezig geweest met alle facturen van het ziekenhuis om ze overzichtelijk in te dienen bij de ziektekostenverzekeraar, overal betaalbewijsjes bij etc. Verder probeer ik in kaart te brengen wat ons uitgavenpatroon is; wat geven we uit aan boodschappen, kleding, verzekeringen, de auto’s etc. Het vliegt de deur uit. Gelukkig is ons huis in Naaldwijk per 1 november a.s. verhuurd, dus dan gaat het weer de goede kant op.

Noa en Esmée kunnen nu gaan aftellen naar de komst van de eerste Opa’s & Oma’s. Opa en Oma Jackie komen 19 november voor 3 weken (!) dus daar gaan we gezellig Sinterklaas mee vieren. Opa en Oma Balos komen 27 december voor 2 weken en daar vieren we Oud & Nieuw mee. Uiteraard kijken we zelf hier ook naar uit, gezellig.

We krijgen nog steeds regelmatig lieve e-mails, kaarten, brieven en ook reacties op onze site, dank jullie wel. Echt heel erg leuk!

Veel liefs uit zonnig Florida,

Peter & Ingrid Noa en Esmée

Leave a Reply